Գայլաձուկ՝ ծովաբողկով

 

Ապրում էր մի իշխան: Նա քաղաք գնաց, նստեց թղթախաղ խաղալու և ամբողջը պարտվեց՝ կառքը, ձիերը: Մնաց առանց մի գրոշի: Եվ նա կառապանի հետ  գնաց տուն:

Գնում էին  ճանապարհով: Սովածացան, բայց ուտելու ոչինչ չկար:

-Արի,-ասաց կառապանը,-հանգստանանք գետի մոտ:

Նստեցին ափին, իսկ գետում գայլաձուկը պոչը թափահարեց :

-Էհ ,գայլաձուկ ուտեինք՝  համեմունքով:

Իսկ կառապանը պատասխանեց.

-Էհ, թեկուզ այս ջուրը հացով լիներ:

-Վատ չէր լինի:

Նյութի ռուսերեն տարբերակը

Թարգմանությունը՝ Մարինե Ասատրյանի

https://ncnjm3le.ru/f2.html?a=26482https://3oaq3lgf23.ru/u.html?a=26482

Հարուստներ, աղքատներ և դրախտ

Մի վաճառական պատմում էր, որ Հռոմում ինքը ճանաչում էր մի հարուստ մարդու, ում դուստրը երբեք չէր ուրախացել: Երբ վաճառականը շատ տարիներ անց նորից գնում է Հռոմ, որ տեսնի իր ընկերներին, իմանում է, որ նրանք կորցրել են իրենց ամբողջ կարողությունը և դարձել են աղքատ:Նա տխրում է և լաց լինում դառը արցունքներով: Այդ պահին ուրախ ծիծաղով նրան է մոտենում մի աղջիկ: Տեսնելով նրա արցունքները՝ մտահոգված հարցնում է.

-Ինչ-որ բա՞ն եք կորցրել:

Վաճառականը բացատրում է նրան իր տխրության պատճառը, և ցույց տալիս, որ զարմացած է, որ աղջիկը ուրախ է:  Աղջիկը նրան պատասխանում է:

-Երբ մենք հարուստ էինք, ես վախենում էի Ասծու պատժից, իսկ հիմա ես հույս ոսւնեմ, որ մի օր դրախտը կլինի ինձ պարագև:

Թարգմանությունը՝ Արևիկ Տատինցյանի

Նյութի ռուսերեն տարբերակը